Headlines

SPOŁECZNE MOTYWY POSTĘPOWANIA

REALIZM MORALNY DZIECI

MECHANIZM IDENTYFIKACJI

MOTYWY SPOŁECZNE

SPOŁECZNE MOTYWY POSTĘPOWANIA

Posted in: Rozwój psychiczny człowieka | Comments (0)

Inne powiada: „Kiedy mówi się coś, czego mama nie wie, że to nieprawda, to nie jest tak brzydko, bo mama może uwierzyć. Jeżeli mama wie, że to nieprawda, to kłamstwo jest większe”. A zatem im bardziej treść kłamstwa odbiega od rzeczywistości, tym ono jest w opinii dzieci więk­sze i „brzydsze”.Wspominaliśmy już, że wraz z wiekiem rozwijają się społeczne motywy postępowania. Obserwujemy je wyraźnie począwszy od szóstego roku życia, zwłaszcza u dzieci uczęszczających do przed­szkola. Dziecko zaczyna wówczas liczyć się z normami grupy, podpo­rządkowując się zasadom, które są przestrzegane przez ogół jego rówieśników, i jest wrażliwe na krytykę z ich strony. Wchodzi w sta­dium tzw. konformizmu moralnego, który cechuje chęć postę­powania dostosowanego do oczekiwań i wymagań osób z otoczenia, m. in. członków grupy rówieśniczej.

admin @ Lipiec 1, 2016

REALIZM MORALNY DZIECI

Posted in: Rozwój psychiczny człowieka | Comments (0)

Zagadnienie to wiąże się z innym jeszcze ciekawym zjawiskiem z dzie­dziny rozwoju moralności: z tzw. realizmem moralnym dzieci. Dziecko do pewnego wieku, mniej więcej do 7—8 lat, oceniając czyjeś zachowanie nie wnika w jego okoliczności, warunki oraz motywy, ja­kimi kierowano się w danej sytuacji. Przy wypowiadaniu sądów i ocen moralnych bierze pod uwagę jedynie zgodność lub niezgodność danego postępowania z regułą, tj. nakazem lub zakazem narzuconym przez do­rosłych, oraz realne skutki danego czynu lub jego realne prawdopodo­bieństwo. Z badań Piageta wynika, iż dzieci uważają np. za większe kłamstwo, jeśli ktoś opowiada matce, że widział psa dużego jak krowa, niż jeśli — dla otrzymania pochwały — powie jej, że otrzymał dobry stopień w szkole, choć w rzeczywistości żadnego stopnia nie otrzymał. „Pies nigdy nie jest taki duży jak krowa” — uzasadnia swój sąd dziec­ko — „a w szkole można czasem być grzecznym, a czasem nie”.

admin @ Lipiec 1, 2016

MECHANIZM IDENTYFIKACJI

Posted in: Rozwój psychiczny człowieka | Comments (0)

Dorośli: rodzice, wychowaw­czyni w przedszkolu, a nawet starsze rodzeństwo — jeśli różnica wieku jest znaczna — stanowią dla niego w tym okresie bezwzględny autory­tet i wzór zachowania. Dziecko nie jest już na tyle egocentryczne, tj. skoncentrowane wyłącznie na sobie samym, aby działało wyłącznie dla zaspokojenia swych indywidualnych potrzeb. Potrafi podporządkować się wymaganiom innych osób, i to nie tylko z obawy przed karą lub dla uzyskania nagrody, lecz także dlatego, że chce postępować zgodnie z zasadami reprezentowanymi przez osoby, które darzy szacunkiem. Psychologia społeczna nazywa to mechanizmem i d e n t y f i k a- c j i. Dziecko utożsamia się jakby z osobą, która jest dla niego wzorem, chce się do niej upodobnić, przyjmuje bez zastrzeżeń wszystkie jej po­glądy i zasady za swoje własne, nie zastanawiając się nad ich słusznością czy niesłusznością z jakiegoś obiektywnego punktu widzenia, ponieważ go jeszcze nie dostrzega.

admin @ Lipiec 1, 2016

MOTYWY SPOŁECZNE

Posted in: Rozwój psychiczny człowieka | Comments (0)

Dopiero pod koniec okresu przedszkol­nego w pewnych warunkach obserwujemy u dzieci próby celowego i zamierzonego zapamiętywania, i to nawet materiału słownego — np. jakiegoś wierszyka, „roli” w przedstawieniu, polecenia, jeśli motyw działania jest dostatecznie silny. Motywy społeczne, związane z działaniem w zespole, odgrywają już wyraźną rolę w regulacji zachowania dzieci w najstarszej grupie przed­szkolnej. Dzieci te coraz częściej kierują się motywami moral­nymi: jakąś ogólną zasadą postępowania, dobrem innych ludzi, przy­rzeczeniem. Oczywiście jest to nadal moralność heteronomiczna, tzn. normy moralne i wszystkie zasady postępowania nie stanowią wyniku świadomego rozeznania i wyboru dziecka, lecz zostają mu narzucone z zewnątrz. Dziecko kieruje się zasadą, którą można by streścić w sło­wach: „czynię dobrze, bo tak chcą inni”.

admin @ Lipiec 1, 2016

ZAPAMIĘTYWANIE

Posted in: Rozwój psychiczny człowieka | Comments (0)

Zapamiętywanie, utrwalanie i przypominanie so­bie określonych treści zmysłowych lub słowno-logicznych nie staje się dla dziecka odrębnym zadaniem pamięciowym, lecz włącza się w rozmaite formy jego swobodnej aktywności. Dziecko skupia uwagę na tym, co je w danej chwili interesuje. Spostrzega i wyodrębnia w przedmiotach i zjawiskach tylko to, co nasuwa mu się w sposób bez­pośredni, co je zaciekawia i pobudza do zwrócenia uwagi swą nie­zwykłością i atrakcyjnością lub też — na odwrót — co wysuwa się na pierwszy plan w spostrzeżeniu, gdyż kojarzy się z rzeczami znanymi z własnego doświadczenia. Dziecko dobrze pamięta oraz dokładnie i wier­nie odtwarza te ruchy, gesty i słowa, które niejako same przez się utkwi­ły mu w pamięci, bo były związane z przeżyciem emocjonalnym, wywoła­ły w nim silne uczucia — przyjemne lub nieprzyjemne — na tle zaspoko­jenia jakiejś ważnej potrzeby.

admin @ Lipiec 1, 2016

ZASPOKOJENIE CIEKAWOŚCI

Posted in: Rozwój psychiczny człowieka | Comments (0)

Począwszy od czwartego roku życia dziecko zaspokaja swą ciekawość zadając dorosłym wiele różnorodnych pytań. Dotyczą one już nie tyl­ko — jak poprzednio — aktualnej sytuacji, lecz także wielu podstawo­wych aspektów ujmowania rzeczywistości: miejsca i czasu, jakości i spo­sobu, celu i przyczyny. Dzieci zadają dorosłym całe serie, łańcuchy py­tań, przy czym nie poprzestają na pierwszej udzielonej im odpowiedzi, lecz z dużą dociekliwością starają się zgłębić interesującą je sprawę.Odpowiedzi uzyskane od osób dorosłych na pytania stanowią dla dzieci ważne źródło informacji o świecie. Dziecko zadaje pytania samo od siebie, spontanicznie, jest więc wówczas aktywne i bardziej zaintere­sowane danym problemem i informacją niż wtedy, gdy ktoś z dorosłych chce je koniecznie o czymś pouczyć. Wiąże się to m. in. z właściwościami procesów poznawczych dzieci w tym okresie rozwojowym. Spostrzeganie, uwaga, pamięć mają jeszcze charakter mimowolny.

admin @ Lipiec 1, 2016

LICZNA GRUPA RÓWIEŚNIKÓW

Posted in: Rozwój psychiczny człowieka | Comments (0)

Liczna grupa rówieśników, z którą dziecko prze­bywa w przedszkolu, sprzyja jego uspołecznieniu, stwarza korzystne warunki do wyzbycia się egocentryzmu i ukształtowania takich cech, jak samodzielność, przyjazna i życzliwa postawa wobec innych ludzi, poszanowanie własności społecznej. Przedszkole nie zastępuje domu rodzinnego, lecz go uzupełnia. Oba te środowiska organizują dzieciom warunki i tryb życia umożliwiający swobodne działanie i nabywanie coraz szerszego doświadczenia w bez­pośrednich kontaktach z otoczeniem. Dziecko w tym wieku nie przy­swaja sobie bowiem jeszcze wiadomości w sposób systematyczny i upo­rządkowany — jak później w szkole — lecz uczy się w sposób okolicznoś­ciowy i doraźny. Źródłem jego wiedzy są nadal czynności praktyczne, wykonywane na przedmiotach, a informacje o świecie docierają do niego przede wszystkim drogą zmysłowo-ruchową. Jednakże spostrze­żenia i wyobraźnia dziecka kształtują się w coraz większej mierze także pod wpływem bodźców słownych, które nadają im bardziej sensowny i świadomy charakter.

admin @ Lipiec 1, 2016

ZASIĘG CZYNNOŚCI I ZADAŃ

Posted in: Rozwój psychiczny człowieka | Comments (0)

Zasięg czynności i zadań rozszerza się znacznie w okresie przed­szkolnym, który przypada na wiek od trzech do siedmiu lat. Na rozwój psychiczny oddziałuje nadal przede wszystkim rodzina, ale dziecko zaczyna już stykać isię z innymi kręgami środowiskowymi. Po­znaje najbliższe otoczenie poza domem: swoją wieś, ulicę, mieszkania sąsiadów, sklepy i place zabaw. Sporadycznie ma okazję do zetknięcia się nawet z dalszym środowiskiem: wyjeżdża z rodzicami w odwiedziny do krewnych lub na wakacje, ogląda dalekie i nie znane miasta czy kraje na obrazkach, w kinie i w telewizji. Jeśli uczęszcza do przedszkola, znajduje się tam pod opieką wykwalifikowanej wychowawczyni i bierze udział w rozmaitych zorganizowanych formach zajęć, dostosowanych do jego wieku i możliwości psychofizycznych. Na ogół przedszkole dysponuje pełniejszym zestawem metod i środ­ków rozbudzających zainteresowania dzieci, ich wyobraźnię i umysł niż przeciętna rodzina.

admin @ Lipiec 1, 2016

W WIEKU PRZEDSZKOLNYM

Posted in: Rozwój psychiczny człowieka | Comments (0)

Od pierwszych chwil swego życia dziecko poznaje cechy otoczenia i uczy się na nie reagować. Proces nabywania doświadczenia przebiega stopniowo i polega na nawarstwianiu .się nowych form czynności na formy poprzednio ukształtowane. Doświadczenie dziecka staje się wsku­tek tego coraz bardziej zintegrowane. Oznacza to, że rozmaite jego ele­menty mogą być wykorzystywane przez jednostkę w konkretnych sy­tuacjach. Poziom integracji doświadczenia dziecka można określić obser­wując, w jaki sposób radzi sobie ono w codziennym życiu — bądź to gdy samo do czegoś zmierza i pragnie osiągnąć jakiś cel, bądź też gdy wykonuje jakąś czynność na polecenie osoby dorosłej. Inteligencja dziecka, jego pomysłowość i wytrwałość rozwijają się właśnie w dzia­łaniu, gdyż małe dziecko nie roztrząsa jeszcze żadnych problemów teo­retycznych, ale bardzo często musi pokonywać trudności i przeszkody piętrzące się na drodze do celu, staje więc jakby przed pewnym za­daniem do rozwiązania.

admin @ Lipiec 1, 2016

PRZEKAZYWANIE ZWIĄZKÓW

Posted in: Rozwój psychiczny człowieka | Comments (0)

Umożliwia to dziecku ujmowanie i przekazywanie związków przestrzenno-czasowych i wewnętrznych związków logicznych. Trzylatek potrafi już bez trudu porozumiewać się z dorosłymi i rówieśnikami, rozumie też dobrze ich mowę, wypełnia ich prośby i polecenia, mimo że jego wypowiedzi nie są pozbawione błędów gramatycznych, a wymowa nie zawsze jest czysta i wyraźna. Na zakończenie tych uwag na temat wczesnych stadiów rozwoju onto- genetycznego człowieka należałoby podkreślić, że w ciągu pierwszych trzech lat życia dziecko przechodzi jak gdyby wszystkie formy przysto­sowania się do środowiska. Jako noworodek reaguje na otoczenie na poziomie elementarnej psychiki sensorycznej. Pojedyncze wrażenia dotykowe i kinestetyczne wyzwalają u niego reakcję ssania posiada­jącą cechy instynktu. Następnie obserwujemy u dziecka nabywanie różnorodnych nawyków i ta forma gromadzenia doświadczeń utrzymuje się przez cały okres rozwoju osobniczego. Pod koniec pierwszego roku życia pojawiają się pierwsze formy zachowania się inteligentnego, które kształtują się w pełni dopiero w późniejszych stadiach. Stanowią one najistotniejszy czynnik rozwoju specyficznie ludzkiej psychiki.

admin @ Lipiec 1, 2016