CZŁOWIEK PIERWOTNY

Czło­wiek pierwotny żył w gromadzie innych ludzi i stykał się z ich działa­niem w toku zaspokajania swych indywidualnych potrzeb. Ponieważ rozporządzał już zdolnością ujmowania różnorodnych stosunków mię­dzy przedmiotami i zjawiskami otoczenia, począł odzwierciedlać rów­nież stosunki łączące jego własne działania z czynnościami innych ludzi. Stanowiło to podstawę pierwszych interakcji społecznych, tj. nawiązywania wzajemnych kontaktów podczas wykonywania rozmai­tych czynności. Czynności te nabierały stopniowo cech pracy. Człowiek przekształ­cał swe otoczenie, a efekty jego działania stały się trwalsze. Zaczął sporządzać narzędzia, doskonalił je i przechowywał, gromadził zapasy pożywienia, zabezpieczał je przed ujemnymi wpływami atmosferycz­nymi. Jednocześnie rozwijały się interakcje społeczne, przybierając formę współpracy. Wielofazowe czynności indywidualne zostały rozbite na oddzielne operacje, wykonywane przez poszczególnych osob­ników. Nastąpił podział pracy.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Hej, jestem Izabela a Ty trafiłeś na mój blog! Tematy, które tu znajdziesz są poświęcone technice. Jest to moje hobby od wielu lat, staram się codziennie uczyć czegoś nowego, a moją wiedzą będę dzielić się z Tobą!
Wszelkie prawa zastrzeżone (C)