W RÓWNOLEGŁYM KIERUNKU

Po okresie tworzenia agramatycznych „zlepków”, tj. luźnych zestawień wyrazowych, które nie są jeszcze strukturami językowymi sensu stiicto, dziecko już pod koniec drugiego roku życia aktualizuje w swej mowie schematy składniowe najpierw bardzo prostych, a potem coraz bardziej rozbudowanych i złożonych zdań. W okresie poniemowłęcym wypowiedzenia dzieci nie są jeszcze w pełni komunikatywne i spoiste logicznie: tworzą często struktury „łańcuchowe”, czyli luźnie powiązany szereg słów, krążących jakby dokoła jednej myśli, którą dziecko pragnie wyrazić, nie umie jednak tego uczynić w sposób zorganizowany i dyskursywny przez rozczłonko­wanie jej na wzajemnie sprzężone ogniwa treściowe. W trzecim roku życia, a potem w wieku przedszkolnym, dzieci roz­budowują stopniowo podstawowe schematy zdań pojedynczych, rozwi­niętych o coraz to nowe składniki. Niejako równolegle do tego kie­runku rozwoju wypowiedzeń wzrasta umiejętność posługiwania się parataksą i hipotaksą, kształtują się w mowie dziecka struktury dwu- i wielokrotnie złożone, współrzędne i podrzędne, wśród tych ostatnich wiele zdań przyczynowych, celowych, warunkowych i dopełnieniowych.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Hej, jestem Izabela a Ty trafiłeś na mój blog! Tematy, które tu znajdziesz są poświęcone technice. Jest to moje hobby od wielu lat, staram się codziennie uczyć czegoś nowego, a moją wiedzą będę dzielić się z Tobą!
Wszelkie prawa zastrzeżone (C)